DaKancho έγραψε:
Οι μειωτές πίεσης αυτού του τύπου έχουν μέσα ένα ελατήριο που πιέζει το διάφραγμα, αυτό και μόνο ρυθμίζει την πίεση εξόδου και τίποτε άλλο, ασχέτως του τι αέριο περνάει από μέσα.
Το μείγμα υγροποιημένων αερίων εισέρχεται στον εξαεριωτή - μειωτή πίεσης όπου θερμαίνεται από το νερό ψύξης του κινητήρα έτσι ώστε να εξαερώνεται πλήρως και να δημιουργεί επαρκή πίεση εισόδου στο διάφραγμα, αυτή είναι απαραίτητη προϋπόθεση ώστε το διάφραγμα να δώσει την σωστή πίεση εξόδου.
Αν δεν υπάρχει επαρκής θέρμανση τότε η εξαέρωση δεν γίνεται γρήγορα και το σύστημα δεν μπορεί να δώσει σωστή πίεση στην έξοδο, γι αυτό και υπάρχει αισθητήρας θερμοκρασίας στον εξαριωτή - μειωτή πίεσης ώστε να ελέγχουμε πότε μπορεί να ξεκινήσει η λειτουργία με υγραέριο.
Σχετικά τώρα με τα μείγματα αερίων, θεωρητικά σε μια δεξαμενή που γεμίζεται στη μέγιστη επιτρεπτή πληρότητα με μείγμα δυο υδρογονανθράκων με διαφορετικά σημεία βρασμού (π.χ. προπάνιο, σημείο βρασμού -42 C, και βουτάνιο, σημείο βρασμού -0,5 C) και ακολούθως διατηρείται σε θερμοκρασία μεταξύ των δυο σημείων βρασμού (π.χ. -20 C) και εφόσον εξάγουμε ΑΕΡΙΟ από το πάνω μέρος της δεξαμενής, τελικά θα καταλήξουμε να εξάγουμε όλον τον υδρογονάνθρακα με το χαμηλό σημείο βρασμού, ενώ στη δεξαμενή θα μείνει ο υδρογονάνθρακας με το υψηλότερο σημείο βρασμού, ο οποίος δεν θα μπορεί να εξαχθεί, αφού δεν θα δίνει επαρκή τάση ατμών σε θερμοκρασία κατώτερη του σημείου βρασμού του.

Πρακτικά δηλαδή, δεν θα μπορούσαμε να μαγειρέψουμε στους -20 C με μια μπουκάλα βουτανίου, παρόλο που θα ήταν γεμάτη, ενώ θα μαγειρεύαμε κανονικά με μπουκάλα προπανίου, αν όμως είχαμε μείγμα, το βουτάνιο θα έμενε μέσα στη μπουκάλα και δεν θα έβγαινε καθόλου σε αυτή τη θερμοκρασία, μόλις τελείωνε όλο το προπάνιο, η μπουκάλα θα ήταν άχρηστη, εκτός αν την θερμαίναμε πάνω από τη θερμοκρασία βρασμού του βουτανίου, τότε θα λειτουργούσε κανονικά (π.χ. αν τη βάζαμε μέσα στο σπίτι, στους 15 βαθμούς Κελσίου).
Στα αυτοκίνητα όμως δεν εξάγουμε αέριο από το πάνω μέρος της δεξαμενής, αλλά υγρό από το κάτω μέρος της δεξαμενής, άρα παίρνουμε ομογενές (με τη βοήθεια της ανάδευσης από τις κινήσεις του αυτοκινήτου) μείγμα, το οποίο προωθείται από την πίεση των ατμών εντός της δεξαμενής. Άρα, στον εξαεριωτή - μειωτή πίεσης θα φτάσει μείγμα σε υγρή μορφή, όπου εκεί, με τη θερμότητα του νερού ψύξης του κινητήρα, θα εξαερωθεί και ακολούθως μέσω των διαφραγμάτων που ελέγχονται από ελατήρια θα εξέλθει με τη σωστή πίεση, αν όλα λειτουργούν όπως πρέπει.
Ειδικά τώρα για την περίπτωση όπου η δεξαμενή βρίσκεται μόνιμα σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες (κάτω από 0 C), τότε σχεδόν όλοι οι ατμοί εντός της δεξαμενής θα αποτελούνται από το αέριο με χαμηλό σημείο βρασμού (προπάνιο) και άρα η πίεσή τους θα είναι πάντα επαρκής (έως -40 C) για να βγάζει όλο το υγρό έξω από τη δεξαμενή. Κάτω από τους -40 C απλά δεν θα λειτουργεί τίποτε.
Στις αναφερόμενες θερμοκρασίες ορίων πρέπει να συνυπολογιστεί η επί πλέον πτώση θερμοκρασίας λόγω της θερμότητας που απορροφάται κατά το βρασμό του υγρού, και άρα χαμηλώνει περισσότερο τη θερμοκρασία του απομένοντος υγρού, αυτή η λειτουργία είναι σημαντική στις μπουκάλες υγραερίου με τις οποίες μαγειρεύουμε, όπου συνεχώς εξάγουμε αέριο από το πάνω μέρος, αλλά είναι πρακτικά ασήμαντη εντός της δεξαμενής υγραερίου του αυτοκινήτου, αφού εκεί απαιτείται βρασμός μόνο για να καλυφθεί το κενό χώρου που αφήνει η κατανάλωση υγρού όπως αυτό εξέρχεται της δεξαμενής, αντίθετα σημαντική είναι η πτώση θερμοκρασίας που προκαλείται στον εξαεριωτή - μειωτή πίεσης από αυτή τη λειτουργία και γι αυτό είναι πολύ κρίσιμη η επαρκής και συνεχής ροή του νερού ψύξης του κινητήρα κατά προτίμηση μέσω ροής εν σειρά (εξαναγκασμένης) και όχι παράλληλα όπου η ποσότητα ροής δεν είναι εξασφαλισμένη.